(fic nitorixrin) Waiting 01

posted on 27 Apr 2014 21:53 by otk-onsen directory Fiction

เรื่องราวที่แต่งขึ้นนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องจริง

 เป็นเพียงเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสนองวามต้องการของผู้แต่งเพียงอย่างเดียว ขอบคุณค่ะ :J

_______________________________________________________________________

โรงเรียนมัธยมปลายซาเมซึกะ

เสียงฝึกซ้อมของเหล่าชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยกำลังกายและกำลังใจ เสียงกระทบน้ำตีดั่งลั่นบริเวณพื้นที่สระน้ำในร่มไม่ต้องคาดเดาเลยว่าเป็นชมรมใด ก็รู้ได้ การฝึกฝนร่างกายเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการแข่งขันในหน้าร้อนและ

นี้เป็นหน้าร้อนปีสุดท้ายของผม นิโทริ ไออิชิโร่ หลังจากที่ฝึกฝนว่ายน้ำในชมรมมานานกว่าสามปี ติดตามรุ่นพี่อันเป็นที่รักและชื่นชมตลอดมา ทักษะที่ฝึกฝนมาก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายที่เคยบอบบางผอมแห้งก็มีมีพละกำลังมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ตอนนี้ผมกำลังรอรุ่นพี่ มัตสึโอกะ ริน กลับมาจากการแข่งขันในระดับประเทศ อยากจะอวดความแข็งแกร่งนี้ให้ได้ชื่นชมจริงๆ จะว่าตอนนี้ก็ผ่านมา ปีกว่าแล้ว รุ่นพี่ที่ผมเคารพรักมาตลอดตอนนี้ก็เลื่อนชั้นไปมหาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  และคอยทัวร์แข่งว่ายน้ำไปด้วย เราจึงไม่ค่อยมีโอกาสติดต่อกันมากเท่าไหร่ ก็จะมีเพียงเมลล์ที่แรกกันไว้ และแน่นอน ผมคือคนที่ติดต่อไปเขาฝ่ายเดียว ตลอด แต่ก็ไม่เคยเบื่อหน่ายหรอกครับ..

‘รุ่นพี่ จะกลับมาเมื่อไหร่ครับ  ’

‘ปลายอาทิตย์นี้จะกลับไป ’

‘ผมไปรับที่สนามบินนะ อยากเจอรุ่นพี่  ’

‘ไม่จำเป็นต้องมาที่สนามบิน’

‘แต่ผมอยากไปเจอเร็วๆนี้ครับ ’

แล้วข้อความก็จบลงเพียงเท่านี้และไม่มีการตอบกลับมาอีก

  ร่างสูงโปร่งของ  นิโทริ ไออิชิโร่ ยังคงนั่งถอดถอนใจ อยู่เพียงลำพังหลังจาก กิจกรรมของชมรมจบลง  ตอนนี้เขาแตกต่างจากเดิมมากแล้ว ก็จะมีเพียงนิสัยที่ซื่อตรงกระมั่งที่ยังเหมือนเดิม  ร่างสูงอาบน้ำเปลี่ยนชุดเดินทอดน่องออกจากโดมสระกลับหอชายที่เขาพักอาศัยอยู่ กลับเข้าห้องแล้วมองพื้นที่เตียงว่างชั้นล่าง ที่ๆคนคุ้นตาเคยนอนหลับและให้เขาช่วยยึดตัวเวลาจะออกกำลังกาย ร่างสูงไม่เคยคิดจะปรับเปลี่ยนสิ่งใดบนเตียงเล็กขนาด สามฟุตนั้นเลย เขาจะทำเพียงแค่ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มๆที่เจ้าของมันเคยนอน และพึมพัมสิ่งที่ไม่อาจ พิมพ์ส่งทางเมลล์

“คิดถึงนะ ริน”

พูดจบร่างสูงก็เริ่มผละออกมาและพาร่างของตนปีนป่ายขึ้นเตียงแล้วคล้อยหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

และแล้วหนึ่งวันก็ค่อยๆผ่านพ้นไปจบลงอยากปกติ จนกระทั่งสุดสัปดาห์มาถึง   

 “ติ๊ดๆๆ”

เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลายามเช้าก็ดังกระหึ่มขึ้น มันช่างน่ารำคาญจริงๆ มือของร่างสูง นิโทริ ไออิชิโร่ ตบลงบนแป้นนาฬิกาเพื่อจบการเตือนนี้เสียที ตาปรือๆ ค่อยมองเวลาจากนาฬิกาที่อยู่บนมือ

“หกโมงเช้า--”

ก็เป็นเวลาตื่นปกติของเขาละนะ  ลงจากเตียงด้วยอาการสะลึมสะลือ เปิดเช็คเมลล์ทางโทรศัพท์ ยังคงว่างเปล่า ใช้ปากกาเมจิกขีดค่าหนึ่งวันที่ผ่านไปแล้วอย่างเลื่อนลอย ปลดเสื้อนอนออกเตรียมไปอาบน้ำอย่างหน่ายๆ

ขณะที่ร่างสูงเดินผาดผ้าบนบ่าเดินไปอาบน้ำนั้นเอง เสียงข้อความตอบรับก็ดังขึ้นทางโทรศัพท์แต่เจ้าตัวก็ดันไม่ได้อยู่ดูอ่าน เสียงั้นไป  แม้กระทั่งสายโทรศัพท์เข้าอีกหนึ่งสายก็ยังไร้คนตอบรับ ทำให้คนปลายสายถึงขั้นสบถในใจ

 เมื่อร่างสูงกลับมาก็แต่งตัวเองเสียให้เรียบร้อย คิดว่ารุ่นพี่ต้องติดต่อกลับมาเป็นแน่แต่นี้ก็เช้าเกินไปคงจะไม่มีใครติดต่ออะไรมาหรอกจึงไม่คิดตรวจเช็คมือถืออีกรอบเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงและเดินออกจากห้องไป ตรงไปยังร้านคอนวิเนี่ยน

หาข้าวเช้ากินให้เรียบร้อย

 ผ่านไปอีกสองชั่วโมงกว่า  8 โมงเช้าแล้วยังคงไร้การติดต่อกลับมา เลยตัดสินใจเปิดโทรศัพท์เพื่อที่จะติดต่อไปหาเสียเอง แต่เมื่อเปิดโทรศัพท์ก็ถึงกับหน้าซีดเหงื่อตก มีหนึ่งข้อความแจ้งเตือนตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง

‘ฉันรออยู่ที่สถานีรถไฟของเมือง’

นั้นคือข้อความของ มัสซึโอกะ ริน และ ต่อมาอีกครึ่งชม. คือ สายโทรเข้าของเขาเช่นกัน ร่างสูงของ นิโทริ ยืนมองข้อความแบบไม่รู้จะร้องไห้หรืออมยิ้มดี แต่ที่รู้คือตอนนี้เขาทำได้อย่างเดียวคือต้องวิ่งไปยังสถานี มันแย่มากที่เขาไม่คิดจะขึ้นรถเมล์เพื่อประหยัดพลังงานร่างกาย เขาใช้เวลาวิ่งไปราวสามสิบนาทีจนถึงสถานีรถไฟ  ร่างสูงเต็มไปด้วยเหงื่อมองซ้ายทีขวาทีหารุ่นพี่ของเขา

“ขอให้ยังอยู่เถอะ” 

ถึงในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องไม่รอแน่ๆ กดเบอร์ติดต่อหาปลายสายไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการกดตัดสาย ตอนนี้เหาฉลามอย่างเขารู้ตัวดีเลยว่ากำลังซวยสุดๆ ยังคงมองหา บุรุษร่างสมส่วน ผมสีทับทิม แต่ก็ไร้วี่แวว หรือควรต้องถอดใจ แล้วติดต่อไปใหม่ ทั้งๆที่อยากเจอมากแท้ๆ  ร่างสูงเดินเหม่อตามทางจะออกจากสถานี แต่อาจจะเป็นวันซวยของเข้าเท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบโดนของใครคนหนึ่งที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่

“โอ้ย!  เดินให้มันดีๆหน่อยสิวะ ” และน้ำเสียงที่คุ้นเคยของคู่กรณีดูจะหาเรื่องซะด้วย  เอ๊ะ? คุ้นเคย เสียงคุ้นๆเมื่อสองร่างประสานตามองจ้อง ร่างสูงของนิโทริ สำรวจคนตรงหน้าจากหัวจรดปลายเท้า ก่อนจะยิ้มดีใจออกมา

“รุ่นพี่!!”

คำเรียกของเขาชวนให้ มัตซึโอกะ ริน ถึงกับทำหน้าฉงนใจใส่ และพลางคิดในใจ เขามีรุ่นน้องตัวขนาดนี้ ด้วยหรือ จะบอกว่าหน้าตาก็กินขาดเข้าไปแล้ว แถมน้ำเสียงทุ่ม ไม่คุ้นหูอีก

“หา ??  นายเป็นใคร ? ”

 

________________________________________________
tO be con...
 
การชอบคู่แรร์เป็นอะไรที่ลำบากหัวใจค่ะ Y__Y 

edit @ 28 Apr 2014 22:27:17 by :Doris_sight

edit @ 28 Apr 2014 22:47:53 by :Doris_sight

edit @ 3 May 2014 20:07:09 by :Doris_sight

Comment

Comment:

Tweet