(fic /FREE!!/nitorixrin) Waiting 03 2/2

posted on 08 May 2014 02:46 by otk-onsen directory Fiction

เรื่องราวที่แต่งขึ้นนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องจริง

เป็นเพียงเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสนองวามต้องการของผู้แต่งเพียงอย่างเดียว ขอบคุณค่ะ :D

____________________________________________________________________

“รุ่นพี่ตามใจผมแล้วนะ” เหาฉลามตัวไม่น้อยก็หางกระดิก

“ชีวิตนาย ก็ตามใจนายสิจะถามมากทำไม” ร่างเล็กกว่าเกาหัวหน่ายๆ แล้วเดินออกจากห้องไปจัดการธุระของเขา

และแน่นอน เหาฉลามยังไงก็คือเหา ตามติดฉลามตรงหน้าไปในทันทีตลอดทาง

“ตามมาทำไม นิโทริ” ไม่ต้องหันไปมองมัสซึโอกะ ก็รู้ว่าใครตามอยู่

“ก็รุ่นพี่บอกตามใจให้ผมจัดการชีวิตตัวเอง” เขายิ้มตาม

“…. ”

ฉลามปล่อยจุดไข่ปลาใส่เหาในทันที คงโทษความน่ารำคาญนี้กับใครไม่ได้นอกจากตัวเขาเอง

 ‘ช่างเป็นเหาที่ภักดิ์ดีอะไรขนาดนี้’ 

รินก็ทำได้แค่คิดในใจ และเดินอย่างไม่สนใจเหาข้างหลังไปยังอาคารสำหรับจัดการเอกสารของเขา

นิโทริ ผู้รู้ตัวดีอยู่แล้วว่าตนไม่ได้ถูกสนใจอะไรมาได้สักพักเมื่อรุ่นพี่ของเขาเข้าไปจัดการเอกสารกับอาจารย์ก็ยืนรออย่างองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิงอยู่ริมระเบียง  แต่วันนี้ก็เป็นวันหยุดไม่ได้มีนักเรียนมาเดินเตร็ดเตร่อยู่แล้ว มองฟ้า มองก้อนเมฆ ใบไม้ปลิวไปมาอย่างคนสบายอารมณ์ มันอาจจะดูรำคาญแต่สำหรับตัวเขาแล้วทุกนาทีที่ๆได้อยู่กับอีกฝ่ายมันช่างมีค่า และเต็มไปด้วยความอุ่นใจ  พอคิดๆดูแล้ว เขาไม่อยากให้อะไรมาทำให้เขากับรุ่นพี่ต้องกลายเป็นคนไม่รู้จักกันเลย มันอาจจะไม่มีวันนั้น แต่มันก็อดคิดไม่ได้ทุกครั้งที่มองแผ่นหลังคนที่เขาเคารพ

“ถ้าทำให้เป็นของตัวเองซะ จะไม่หายไปรึเปล่านะ” พูดเลื่อนลอยออกมาพร้อมๆกับเมฆกลุ่มก้อนใหญ่ที่ผ่านหน้า

“อะไรหายน่ะ ? ” ร่างของมัซสึโอกะ รินออกมายืนมองเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“รุ่นพี่ครับ..” เขามองจ้องอีกฝ่าย

“หืม ? ทำไม”

เป็นคำตอบที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้เข้าใจเขาสินะ

“จัดการเรื่องเอกสารเสร็จแล้วหรอครับ” เขาปรับสีหน้าและยิ้มให้อีกฝ่าย

“อ่า ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ฉันหิวแล้วไปหาอะไรกินกันไหม” รินชูเอกสารของตนขึ้นและชี้ไปตรงทางเดิน

“ได้สิครับ ผมเลี้ยงยังได้!”

“จะบ้าหรอ ฉันไม่ยินดีให้รุ่นน้องเลี้ยงเฟ้ย ” อยากจะเอื้อมมือไปยีหัวคนที่เคยตัวเล็กกว่า แต่รินก็ชะงักไปเพราะตอนนี้เขาเตี้ยกว่าเห็นๆแล้วชักมือลงเดินนำไปแทน

นิโทริที่มักจะสังเกตอีกฝ่ายบ่อยครั้งก้มหัวลงไปใกล้ๆ

“จะลูบหัวก็ได้นะครับ”

เป็นการกระทำที่หน้าหมั่นไส้ รินตบลงหัวอีกฝ่ายไปในแบบที่เขาคิดว่าเบามือแล้ว

“โอ้ย! เจ็บนะครับ” คนถูกตบก็ลูบๆหัวตัวเองไปปอยๆ

“มารยาเก่งขึ้นด้วยรึไงนาย ” คนตัวเล็กกว่าใช้หางตาฉลามของเขามองจ้องไปแบบคนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น  ทำให้เหาฉลามตัวใหญ่หน้ายู่ลงไป

“ถ้ามันทำให้รุ่นพี่สนใจผมมากขึ้นก็ โอเค ครับ”

“มันจะกลายเป็นไม่อยากสนใจนะสิไม่ว่า”

“ไม่จริงหรอกครับ ” ร่างสูงยิ้มกรุ่มกริ่มเดินข้างๆ ดูจะไม่สนใจกับคำพูดติดลบพวกนั้นเลย

“เฮ้ย ฉันไม่สนใจอะไรกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นของนายหรอกนะ พาไปหาข้าวกินได้แล้ว !”

“รับทราบครับ รุ่นพี่มัสซึโอกะ !!” 

 ฉลามตัวน้อยชักโมโหหิว  ยิ่งต้องมามองไอ้คนไม่ทุกไม่ร้อนแบบนี้แล้วยิ่งโมโห ได้แต่คิดในใจว่าหมอนี้ชักจะเพี้ยนขึ้นทุกวัน หรือเพราะไม่มีเขาอบรมบ่มนิสัยกันนะ  ครุ่นคิดในใจไปตามทาง ร่างสูงก็เดินขนาบข้างพาไปหาร้านอาหารทานมื้อเที่ยงหวังจะให้ถูกปากรุ่นพี่ด้วย

___________________________________________________________
 
คงไม่ปล่อยให้รอนานนะคะ YwY !!

Comment

Comment:

Tweet