(fic /FREE!!/nitorixrin) Waiting 04

posted on 17 May 2014 02:05 by otk-onsen directory Fiction

เรื่องราวที่แต่งขึ้นนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องจริง

 เป็นเพียงเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสนองวามต้องการของผู้แต่งเพียงอย่างเดียว ขอบคุณค่ะ
 
***waiting 03 มีต่อคือ 03 2/2 นะคะ
บอกก่อนมาอ่านตอน  4 เดี๋ยวไม่รู้เรื่อง XD;;

_______________________________________________________________________ 

ฉลามตัวน้อยชักโมโหหิว  ยิ่งต้องมามองไอ้คนไม่ทุกไม่ร้อนแบบนี้แล้วยิ่งโมโห ได้แต่คิดในใจว่าหมอนี้ชักจะเพี้ยนขึ้นทุกวัน หรือเพราะไม่มีเขาอบรมบ่มนิสัยกันนะ  ครุ่นคิดในใจไปตามทาง ร่างสูงก็เดินขนาบข้างพาไปหาร้านอาหารทานมื้อเที่ยงหวังจะให้ถูกปากรุ่นพี่ด้วย

“ตรงหัวมุมมีร้านแกงกะหรี่มาเปิดใหม่ด้วยครับ อร่อยนะ”

“อะไรก็ไปกินเหอะ ฉันหิว”

“ครับๆ”

เมื่อพูดจบ นิโทริก็นำรุ่นพี่ของเขาไปยังร้านที่ว่า คนค่อนข้างเยอะอยู่อาจเพราะเป็นช่วงกลางวันด้วย ที่คนพักงานจะมาหาอะไรกิน แต่โชคยังดี เขามีที่นั่งสำหรับสองคนเหลือ พนักงานชายคนหนึ่งเดินมายืนนิ่งอยู่ตรงโต๊ะของพวกเขา

“รับอะไรดีครับ..”

“ขอแกงกะหรี่เนื้อพิเศษสองที่ครับ”

รินที่นั่งเฉยอยู่ ให้นิโทริสั่งอาหารไปก็มองๆพนักงานที่มารับ ออเดอร์ ด้วยความที่เขารู้สึกคุ้นเคยกับบุคลิกนี้เสียจริง แต่พนักงานคนนั้นเมื่อถูกมองจ้องตลอด ก็ดึงหมวกที่เป็นเครื่องแบบลงมาปิดและก้มๆหน้าไว้ เขารีบทำการจดเมนูและทวนอย่างเร่งรีบ ยิ่งทำให้ฉลามที่จ้องเหยื่ออยู่ยิ่งสงสัย

“แกงกะหรี่เนื้อสองที่ รอสักครู่นะครับ”

“นายน่ะ เดี๋ยวสิเคยเจอที่ไหนรึเปล่า” แล้วฉลามก็ตะครุบเหยื่อทันที รินเรียกพนักงานชายคนนั้นไว้ ทำให้ นิโทริที่นั่งอยู่ตรงข้ามต้องสนใจตามที่รุ่นพี่ทักคนอื่นซะด้วย เขาเองก็มองๆพนักงานคนนั้นเช่นกันแต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก

“ไม่เคย”  แล้วพนักงานชายคนนั้นก็รีบตอบและเดินจากไป ทำให้รินต้องคิ้วขมวดลง อย่างใช้ความคิด

“รุ่นพี่มีอะไรรึเปล่าครับ กับพนักงานคนนั้น”

“คิดว่าอาจจะเป็นคนที่ตามตัวอยู่ แต่ไม่ใช่เรื่องของนายหรอก” เป็นบทสนทนาที่ทำเอาคนถามไถ่ถึงกับจุก ระหว่างที่รออาหารอยู่รุ่นพี่ก็เอาแต่ท้าวคางและมองออกไป ยังพวกพนักงานที่เดินไป ทำให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่แอบคิดในใจ

‘ใคร ? สำคัญงั้นหรือ ?’

เพราะมันช่างยากเย็นเหลือเกินที่ มัสซึโอกะ ริน คนนั้นจะจับจ้องสายตากับอะไรบางอย่าง อย่างสนอกสนใจจนไม่วางตาขนาดนี้  ผ่านไปได้สักพักอาหารที่สั่งไว้ถูกนำมาเซฟ แต่ไม่ใช่พนักงานชายคนเมื่อครู่ เป็นพนักงานหญิงแทน ทำให้รินต้องเอ่ยปากถามพนักงานหญิงคนนั้น

“เธอ รู้จักคนนั้นหรือเปล่า ?” เขาชี้ไปยังพนักงานชายคนที่เขายังไม่ละสายตาเสียที

“เอ๋ คุณนานาเสะ หรือค่ะ เขาพึ่งมาทำงานได้ไม่นานเองค่ะ หากมีปัญหาพนักงานเรายินดีรับคำตำหนินะคะ” เธอรีบโค้งให้รินในทันทีเมื่อสายตาดุดันนั้นมองจ้อง จนทำให้เธอต้องคิดไปเองเสียไกล

“นานาเสะ? เข้าใจล่ะ อยากรู้แค่นี้ ขอบใจไปเถอะ” รินพูดจบก็มองจ้องพนักงานชาย ที่เป็นเป้าสายตาของเขาแล้วกระตุกยิ้มก่อนจะกลับมาสนใจอาหาร และพึ่งได้สังเกตเห็นว่า   นิโทริ ไออิชิโร่ จ้องเขาตาเป็นมัน

“มีอะไร จ้องซะจะกินเลือดกินเนื้อ” 

ช่างเป็นคำพูดที่ถูกใจ นิโทริอะไรแบบนี้ เขาพึ่งจะได้เจอรุ่นพี่ของเขา ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันยังไม่ถึงสิบชั่วโมง รุ่นพี่จ้องตาเขาไม่เคยถึง ห้านาที  มันน่าน้อยใจ นี้สมควรเป็นเวลาที่เขาควรจะได้ความสนใจจากอีกฝ่ายสิ ไม่ใช่พนักงานคนนั้น

______________________________________________________
TO BE CON --

Comment

Comment:

Tweet