(fic /FREE!!/nitorixrin) Waiting 05

posted on 22 May 2014 00:44 by otk-onsen directory Fiction

เรื่องราวที่แต่งขึ้นนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องจริง

 เป็นเพียงเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสนองวามต้องการของผู้แต่งเพียงอย่างเดียว ขอบคุณค่ะ
____________________________________________________________________

ผ่านไปได้สักพักอาหารที่สั่งไว้ถูกนำมาเซฟ แต่ไม่ใช่พนักงานชายคนเมื่อครู่ เป็นพนักงานหญิงแทน ทำให้รินต้องเอ่ยปากถามพนักงานหญิงคนนั้น

“เธอ รู้จักคนนั้นหรือเปล่า ?” เขาชี้ไปยังพนักงานชายคนที่เขายังไม่ละสายตาเสียที

“เอ๋ คุณนานาเสะ หรือค่ะ เขาพึ่งมาทำงานได้ไม่นานเองค่ะ หากมีปัญหาพนักงานเรายินดีรับคำตำหนินะคะ” เธอรีบโค้งให้รินในทันทีเมื่อสายตาดุดันนั้นมองจ้อง จนทำให้เธอต้องคิดไปเองเสียไกล

“นานาเสะ? เข้าใจล่ะ อยากรู้แค่นี้ ขอบใจไปเถอะ” รินพูดจบก็มองจ้องพนักงานชาย ที่เป็นเป้าสายตาของเขาแล้วกระตุกยิ้มก่อนจะกลับมาสนใจอาหาร และพึ่งได้สังเกตเห็นว่า   นิโทริ ไออิชิโร่ จ้องเขาตาเป็นมัน

“มีอะไร จ้องซะจะกินเลือดกินเนื้อ” 

ช่างเป็นคำพูดที่ถูกใจ นิโทริอะไรแบบนี้ เขาพึ่งจะได้เจอรุ่นพี่ของเขา ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันยังไม่ถึงสิบชั่วโมง รุ่นพี่จ้องตาเขาไม่เคยถึง ห้านาที  มันน่าน้อยใจ นี้สมควรเป็นเวลาที่เขาควรจะได้ความสนใจจากอีกฝ่ายสิ ไม่ใช่พนักงานคนนั้น

“….นานาเสะ ฮารุกะ หรอครับที่ตามหาอยู่” ถ้านานาเสะ เขานึกออก แค่คนๆนี้เท่านั้น คนที่ รุ่นพี่ไล่ตามมาตลอด เขาถามและมองจ้องคนตรงข้ามอย่างจริงจัง

“อา ถ้าใช่แล้วทำไมหรือ ? ฉันบอกแล้วไงมันไม่เกี่ยวกับนาย”  รินตักข้าวเข้าปากอย่างปกติ

 ใช่ มันไม่เกี่ยวกับเขาจริงๆนั้นล่ะ ไม่ว่าจะอะไรก็ตามที แต่มันทำไมชวนหงุดหงิดแบบนี้นะ พอมองรุ่นพี่ที่กำลังสนใจคนอื่นอยู่แบบนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อน เขาไม่ได้ทุกร้อนอะไรเลย หรือเพราะอากาศร้อนแล้วมากิน แกงกะหรี่อีก เขาควรจะสงบใจไว้

“นั้นสิครับ ผมไม่สมควรถาม” ร่างสูงแค่นยิ้มน้อยๆออกมา

“อืม  ซัมเมอร์ ฉันขออยู่ต่ออีกสัก อาทิตย์สองอาทิตย์ได้ไหมนิโทริ” รินไม่ได้สนใจความผิดปกติของคนตรงหน้า แต่พูดคำของหนึ่งออกมาแทน ทำให้คนถูกขอ นิ่งไปชั่วครู่  

“รุ่นพี่อยากอยู่ต่องั้นหรอครับ!!” ทำเอาอารมณ์ที่ยุ่งเหยิ่งในใจเขา ปรับเปลี่ยนโดยเร็ว

“อ เออ ได้ไหมล่ะ ไหนๆก็ซัมเมอร์นิ”

“ได้ครับ ยินดีสุดๆไปเลย”   เหาฉลามตัวใหญ่ แทบจะอยากจับมืออีกฝ่ายมากอบกุม แต่ดันมีโต๊ะขั้นกลางซะนี้ ได้แต่เอนตัวหน้ายิ้มไปหา เขาไม่ได้ใส่ใจไปถึงเหตุผล แค่คนตรงหน้าเอ่ยขออยู่ต่อ นี้ละ คือสิ่งที่เขาต้องการ  

ฉลามตัวน้อยเบนหน้าหลีกห่าง ด้วยความที่รุ่นน้องคนนี้นับวันยิ่งลามปามเขาใหญ่

“ทานเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันเถอะครับ วันนี้ผมไม่มีซ้อม”

ใจจริงคือเขาอยากรีบพาอีกฝ่ายออกห่างจากร้านที่คุณนานาเสะ คนนั้นอยู่ต่างหาก

“อืม…ก็ได้อยู่หรอก ฝีมือนายพัฒนาไปถึงไหนแล้วล่ะ”  รินมองตอบรุ่นน้อง

“เอ่อ .. มันก็ไม่ได้ดีอะไรหรอกครับ พอจะไปแข่งทัวร์ได้น่ะ”  ร่างสูงลูบคอตอบแบบเจียมตัว เขายังไม่กล้าเอาตัวเองไปเทียบกับอีกฝ่ายเท่าใดนัก

รินรับฟังและเหลือบมอง ไปทางพนักงานที่ตนสนใจเป็นพัก จนแทบไม่ได้แตะอาหารในจาน

“รุ่นพี่ครับ..”  นิโทริ เคาะลงจานให้เกิดเสียดัง แกร๊ง!

“หืม มีอะไร ?”  คนถูกเรียกตอบด้วยสีหน้าเหมือนไม่ใส่ใจ ทำให้นิโทริเริ่มคิดว่า จะสนใจอะไรกับพนักงานที่มีแค่นามสกุลว่า นานาเสะคนนั้นนักหนา แต่เขาก็ต้องปั้นหน้ายิ้มตอบไป

“แกงกะหรี่เย็นหมดแล้วจะไม่อร่อยนะครับรีบทานเถอะ”

“ค่อยๆกินไม่เห็นจะเป็นอะไรนิ”

“รีบทานเถอะครับ”

“….เป็นอะไรของนาย”

“ไม่รีบทาน ผมป้อนให้นะ”  ร่างสูงตักช้อนพร้อมข้าวเตรียมจ่อปาก

“ฉันกินเอง”  คนตัวเล็กกว่าตักเข้าในช้อนเข้าปากตัวเองโดยทันที เมื่อเขาเริ่มมองออกไปมันเหมือนจะมีมือยื่นช้อนมาจ่อปากบ่อยครั้งเขา ทำให้ต้องกินข้าวเองจนหมดจาน

“อร่อยดีนะครับ” ร่างสูงยิ้มให้ ตอนนี้พวกเขาออกจากร้านมาเรียบร้อยแล้ว ด้วยอาการเร่งรีบราวฉุดบังคับของเหาฉลาม

“…อร่อยหรอ เหอะ” ฉลามตัวน้อยถึงต้องสบถ เขาไม่ได้รับรสอาหารเลยด้วยซ้ำ รู้แต่ว่ามันอิ่ม และต้องมาเดินย่อยอยู่แบบนี้

นี้

การได้ออกมาจากร้านนั้น ทำให้นิโทริ รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อกี้ ขึ้นมาก

“รุ่นพี่จะอยู่ยาวแบบนี้ มีของจำเป็นที่ต้องใช้สินะครับ ไปซื้อกันไหม”   เอียงมองด้วยท่าทางใส่ซื่อ

“อืม มันก็มี…ไปซื้อเอาที่คอนวิเนียนแล้วกัน” ตอนนี้ฉลามจะหงุดหงิดแทนเสียแล้ว  เขาดูเหมือนตัวเองกำลังถูกบงการอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“ได้ครับ งั้นไปคอนวิเนี่ยนทางขากลับนะครับ”   ร่างเดินขนาบข้างเหมือนกลัวคนข้างๆจะหนีไปไหน  จนคนตัวเล็กกว่าเริ่มสงสัยกับท่าทีแปลกๆ

“นิโทริ”  

“ครับ”

“นายดูแปลกๆกว่าทุกทีนะ”  ริน เลิกคิ้วมองและข่มอารมณ์ที่หงุดหงิดของเขาลงก่อนให้สมเป็นผู้ใหญ่กว่า 

ร่างสูงรู้ตัวดีว่าตอนนี้เขาแปลกไปจากทุกที  ทำไงได้เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายหันหลังกลับไปมอง โดยที่ไม่สนใจว่าเขาอยู่ตรงนี้ ดูเอาแต่ใจเสียจริงๆ

“รุ่นพี่คิดไปเองนั้นแหละครับ” เขายิ้ม อย่างเคย แต่คนที่เคยกินนอนด้วยกันมาใครจะไม่รู้ว่าแปลก แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่พูดก็จะไม่ถาม

“หึ หรือไม่ยอมบอกกันแน่” รินเดินนำไปตามทางเรื่อย แล้วค่อยเข้าร้านสะดวกซื้อ

คำพูดของรุ่นพี่ทำให้รุ่นน้องอย่างนิโทริ ถึงกลับยิ้มค้างไปชั่วขณะหนึ่ง พลางคิดในใจ

‘บอกได้ก็ดีสิ’ ความรู้สึกของเขา'

_____________________________
to be con..
 

Comment

Comment:

Tweet